Αρχική » Ελλάδα & Έλληνες » ψεύτης μεν, ταλαντούχος δε, επαιτεί

ψεύτης μεν, ταλαντούχος δε, επαιτεί

φ

Ο ένας γύρω στα 48, 50. Ο άλλος πολύ μικρότερος, θα έλεγα κάτω από 30. Κοινό τους γνώρισμα η ανάγκη. Η ανάγκη των συνανθρώπων τους σε μια εποχή δύσκολη, όπως αυτή που ζούμε.

Τον πρώτο, για τον οποίο θα σας μιλήσω σήμερα, τον συναντώ τα μεσημέρια κυρίως, να ψαχουλεύει ένα κάδο σκουπιδιών. Είναι φανερό ότι με τον τρόπο αυτό υποδηλώνει την ανάγκη του, επιπλέον όμως όταν περνάς δίπλα του, έχει και την ευκαιρία να σου μιλήσει.

‘’Κύριε. Έχετε  να μου δώσετε κάτι για να φάμε;’’

Το μήνυμα είναι περιεκτικό και καλοδουλεμένο. Πρώτα από όλα σε αποκαλεί με σεβασμό κύριο. Αποφεύγει άλλη προσφώνηση όπως για παράδειγμα το φίλε, που θα μπορούσε να θεωρηθεί ανοίκειο ή το αδελφέ που ίσως σε ενοχλήσει.

Στην συνέχεια σε πληροφορεί ρητά πως πρόκειται για φαγητό και όχι για τίποτε άλλο. Μην τυχόν τρέξει σε ύποπτα πράγματα το μυαλό σου. Που ξέρεις, τόσα και τόσα γίνονται.

Φαγητό λοιπόν.

Σε χτυπάει στο συναίσθημα. Τίνος πάει η καρδιά να μην δώσει στον πεινασμένο ένα κομμάτι ψωμί;

Και τέλος υπάρχει και ο πληθυντικός. Όχι μόνο εκείνος για σένα, με το ευγενικό ‘’έχετε’’ που δεν επιβάλλει, αλλά σου αφήνει χώρο άρνησης, αλλά και ο πληθυντικός ‘’να φάμε’’, που σου φέρνει στο νου μια ταλαίπωρη γυναίκα και κάνα δυο κουτσούβελα στο σπίτι. Χλωμά και ρακένδυτα.

Με βάση τα παραπάνω, θα έλεγα πως την προσπάθεια του την βαθμολογώ με καλό βαθμό. Πάνω απ τη βάση. Και θα έπαιρνε περισσότερο αν δεν έκανε και κάποια λάθη.

Για παράδειγμα, να μην κάθετε συνεχώς πάνω από τον ίδιο κάδο για πολλή ώρα και να μην ‘’ψάχνει’’ μόνο όταν πλησιάζουν περαστικοί.

Να αλλάζει επίσης στέκι κατά καιρούς για να θολώνουν τα νερά και τέλος, να μην φεύγει πάντοτε με αδειανά χέρια. Τι στην ευχή, τόσο ψάξιμο και ποτέ δεν βρίσκει κάτι;   

Υ.Γ: ξέρω πως μας δουλεύει βέβαια αλλά δεν μου πάει η καρδιά να τον αφήσω παραπονεμένο. Όχι για τα ανύπαρκτα κουτσούβελα ασφαλώς, ούτε για το φαί αφού μάλλον πρόκειται για άλλου είδους πείνα.

Νομίζω όμως πως όταν κάποιος σου απλώνει το χέρι, όποια αιτία και αν τον σπρώχνει, είναι άξιος να τον λυπηθείς. Χώρια που αυτός φαίνεται και ”σπουδαγμένος”.

δείτε και: Επαιτεία σε επίπεδο master

Απάντηση Ακύρωση απάντησης